VESTALKA 
Uspomeni Vojislavljevoj            

Rim počiva... Mirno ćute i hramovi i palate,
Samo straže od liktora razbludnike gradom prate.

I zahori pjesma strasna, pa u času mre i tone;
Samo Tibar jasno šumi i brzi se vali gone.

A u hramu, gdje mramorni kip boginje Veste stoji,
Još Vestalka mlada bdije i za časom čase broji.

Al' kô tica zarobljena, što sa bolom i sa tugom
U mrežama hladnih žica za slobodnim čezne lugom,

Tako s bolom čeznulo je mlado srce ruže ove:
Mila slika mladog momka grlila je njene snove.

Pred mramornim svetim kipom klečala je mnoge noći,
I s molitvom šaptala je drago ime u samoći.

Ona i sad za nj se moli i slatko mu ime zbori,
A pred kipom hladne Veste kandioce tiho gori.

Al' što drhtnu srce njeno? Što zablista pogled plavi?
U dubokoj polutami lijepo se momče javi.

Doveo ga ulaz tajni, zaštitnik mu nebo bilo,
I on opet grli dragu, grli svoje čedo milo.

Na usnama usne gore, na srdašcu srce bije;
Kroz okna ih mjesec gledi i nad slatkom tajnom bdije.

Al' na srca koja ljube često crni udes leti:
Pred boginjom Vestom hladnom ugasi se "oganj sveti".

Moma strepi i blijedi, na licu joj rumen sa'ne
Kô jesenji cvijet kad umre i pod rodnu granu pane.

Snagu kupi; hladnom kipu kô zbunjeno dijete leti
I bijelu ruku diže da potpali "oganj sveti".

Ali kasno, sve je kasno!... Pred njom budne straže stoje,
U dubini tamnog hrama hor samrtnu pjesmu poje.

Ona rukom srce steže, bolni pogled k nebu daje,
Pa kroz suze zadnjih snova milu sliku gledala je;

Gledala je crne oči, kovrdžaste mile kose,
Kô što sveli cvijet gleda sjajnu zoru ispod rose.

Gle, jutarnja svjetlost slazi, a dželati spremni stoje,
U dubini tamnog hrama hor samrtnu pjesmu poje.


9. decembra 1895.

ALEKSA ŠANTIĆ
ALEKSA ŠANTIĆ - CJELOKUPNA DJELA
www.aleksasantic.com

Copyright © 2001-2005 Denis Böhm