PEPEO SVETOG SAVE

Spališe na Vračaru
    Svetog Savu,
Predadoše ognju, žaru
    Srpsku slavu.

U pep'o se stvori t'jelo
    Svetitelja;
Namršti se Srbu čelo
    S jada velja.

Proplaka mu usred gore
    B'jela vila,
A tama mu sv'jetle zore
    Slomi krila...

Bič podiže na nj sudbina
    Teških jada, -
Moć mu pade, s njim tavnina,
    Mrak zavlada.

Suzu proli i uzda'nu
    Iz dubine...
Sunce sreće njemu panu
    Sa visine...

Al' gle čuda - božjih sila!
    Vihor sleti,
Pa podiže sveca mila
    Pep'o sveti!

Podiže ga na krilima
    U visinu,
Pa ga lako krajevima
    Srpskim vinu.

A pep'o je Srbu svakom
    Srcu pao,
Do danas ga s vjerom jakom
    Održao!

Kr'jepio ga, budio mu
    Vrelu nadu,
Tješio ga u gorkomu
    Svome jadu.

Kad mu nebo posta tavno
    S mrakom gori:
On ga diže, da se slavno
    S mrakom bori!

Da razbije tminu kletu
    Što ga tare,
Da ugleda zoru svetu
    Slave stare!

Da mu opet domovina
    Srećom pjeva,
Da ga opet sa visine
    Sunce zgr'jeva.

Pa hvala ti, oj pepele
    Srpske slave, -
Pa hvala ti, oj pepele
    Svetog Save!

Srbin će te poštovati
    Dokle živi!
U duši te njegovati
    Soko sivi!

Sa tobom će uv'jek snažno
    Ginut', mr'jeti!
I žurit' se on odvažno
    Svojoj meti!


1889.

ALEKSA ŠANTIĆ
ALEKSA ŠANTIĆ - CJELOKUPNA DJELA
www.aleksasantic.com

Copyright © 2001-2005 Denis Böhm